Ο Φίλιπ Ροθ αγόρασε iPhone

Ενάμισι μήνα μετά τη διακριτική του ανακοίνωση ότι σταματάει το γράψιμο, ο Φίλιπ Ροθ δηλώνει με ενθουσιασμό ελεύθερος, ανακουφισμένος από την απόφασή του να τερματίσει την καριέρα του ως του δημοφιλέστερου εν ζωή αμερικανού συγγραφέα. Έπειτα από 53 χρόνια μίας συγγραφικής καριέρας που τον έκανε γνωστό σε ολόκληρο τον κόσμο, ο Φίλιπ Ροθ δηλώνει ότι δεν είχε πλέον την ενέργεια για να διαχειρισθεί την απογοήτευση που συνοδεύει τη συγγραφική δημιουργία. «Δεν έχω πλέον την ενέργεια για να αντέξω την απογοήτευση. Το γράψιμο είναι μία καθημερινή απογοήτευση και δεν μιλάω για την ταπείνωση. Δεν αντέχω πια να περνάω μέρες για να γράψω πέντε σελίδες, που στη συνέχεια πετάω», λέει σε συνέντευξή του στους New York Times.

Ωστόσο, τον περασμένο χρόνο, ο μόνιμος υποψήφιος για ένα Νόμπελ Λογοτεχνίας που δεν έχει έλθει, που θα κλείσει τον Μάρτιο τα 80 του χρόνια, είχε δηλώσει ότι δεν νομίζει ότι θα σταματήσει να γράφει. «Το γράψιμο με κρατάει μακριά από την κατάθλιψη», είχε πει σε τηλεοπτική του συνέντευξη. Όμως, στις αρχές του Οκτωβρίου ανακοίνωσε στο γαλλικό περιοδικό Inrocks ότι δεν έχει πια όρεξη για γράψιμο. «Σάς ομολογώ, τελείωσα», είπε προσθέτοντας ότι αυτός που έγραψε 31 βιβλία σε 53 χρόνια δεν έχει πια τίποτε να γράψει εδώ και τρία χρόνια.

Από το διαμέρισμά του στο Απερ Γουέστ Σάιντ του Μανχάταν, ο συγγραφέας των Αντίο Κολόμπους, Το Ανθρώπινο Στίγμα, Αμερικανικό Ειδύλλιο, Συνωμοσία κατά της Αμερικής, Ζούκερμαν δεσμώτης, εξήγησε ότι πήρε την απόφασή του, που ωρίμασε σιγά σιγά, το 2010, μετά την έκδοση του Νέμεσις. Αλλά δεν είπα τίποτε διότι ήθελα να είμαι βέβαιος ότι ισχύει. Πλέον στον υπολογιστή του ένα αυτοκόλλητο σημείωμα γράφει: η πάλη για το γράψιμο τελείωσε. Το κοιτάζω κάθε πρωί και αυτό μού δίνει απίστευτη δύναμη, είπε.

Ο Φίλιπ Ροθ αγόρασε πρόσφατα ένα iphone και μαθαίνει να το χρησιμοποιεί. «Γιατί; Διότι είμαι ελεύθερος», λέει εξηγώντας ότι τους τελευταίους μήνες δεν έχει διαβάσει τίποτε. «Τουλάχιστον κατά τη διάρκεια της ημέρας. Το βράδυ διαβάζω για δύο ώρες. Ιστορία του 20ού αιώνα και βιογραφίες».

Αναφερόμενος στο γράψιμο εξηγεί: «Για έναν ή δύο μήνες, προσπάθησα να σκεφτώ άλλα πράγματα και σκεφτόμουν μπορεί και να τελείωσε. Πήρα μία δόση μυθιστορήματος , ξαναδιαβάζοντας τους συγγραφείς που είχα να διαβάσω εδώ και 50 χρόνια και που υπήρξαν σημαντικοί για μένα, Ντοστογέφσκι, Κόνραντ, Τουργκένιεφ, Φόκνερ και Χέμινγουέι... Και μετά αποφάσισα να ξαναδιαβάσω τα βιβλία μου, ξεκινώντας από το τελευταίο. Όμως σταμάτησα πριν από το «Η Νόσος του Πόρτνόι. Αφού τα διάβασα όλα αυτά, ήξερα ότι δεν θα ξαναείχα μία καλή ιδέα, ή ότι, αν είχα, θα με εξαντλούσε».

Στα 79 του χρόνια είναι ικανοποιημένος που έπειτα από τους εξαντλητικούς ρυθμούς τόσων ετών, έχει τη δυνατότητα να δεχθεί φίλους στο σπίτι του, κυρίως στην κατοικία του στο Κονέκτικατ, όπου έχει περάσει αμέτρητες μοναχικές μέρες γράφοντας, συχνά όρθιος. 

Ήλιος ... Reloaded....

Ήλιος ο Παραμυθάς

β΄ έκδοση

Εκδόσεις Ηλία Επιφανίου

Επιτέλους!!!

Στα χέρια μου!

Το πρώτο συναίσθημα είναι πάντα ένα :

 "Ουφ! Επιτέλους! Το έχω! Είναι έτοιμο".

Μεγάλη, χρονοβόρα η διαδικασία έκδοσης ενός βιβλίου.

Ακόμα και η επανέκδοση που μας πήρε πάνω από ένα χρόνο!

Νέες εικόνες, νέα άποψη από τον εικονογράφο Σπύρο Γούση.

Καλοτάξιδος να είσαι Ήλιε μου!

Ο Έμπορος των Καταραμένων Βιβλίων

 

Κάθισα και διάβασα τον «Έμπορο των καταραμένων βιβλίων» γιατί μου άρεσε ο τίτλος και το εξώφυλλο. Καλά να πάθω. Πρόκειται για μια αηδία που κατά τα άλλα πήρε και βραβείο, τρομάρα της, η οποία προσπαθεί να μοιάσει στα μυθιστορήματα του Dan Brown και ακολουθεί την πεπατημένη του ρίχνω λίγο μεσαίωνα, μία μυστική αδελφότητα, δέκα διεφθαρμένους αυλικούς, ένα βιβλίο με μαγικές ιδιότητες, πολλούς γρίφους, αμφιγράμματα, σημάδια και αστρικά σύμβολα, μόνο και μόνο για να μην σου λυθεί καμία απορία στο τέλος και για να γίνει μία αναγνώριση ενός πατέρα με τον άφαντο γιο του. Ούτε στη Χατζηβασιλείου τέτοια σκηνοθεσία για να μας κάτσει το best seller!

Πρόκειται για ένα τα μάλα προβλέψιμο στόρι, το οποίο αρχίζεις να υποψιάζεσαι από τις πρώτες 100 σελίδες ότι δεν θα καταλήξει πουθενά, με προβλέψιμη πλοκή, κουραστικές και επαναλαμβανόμενες περιγραφές τοπίων αντί για δράση και με πρωταγωνιστές που έχουν άθλια ονόματα όπως «Ιγνάθιο του Τολέθου», «Ουμπέρτο», «Βιλάλμ», «Ραϊνέριο της Φιντέντσα», «Ντόμινους», «Σύβιλλα» και «Ντόντικο». Μα, πού τα σκέφτηκε;! Με δυσκολία κατάφερνα να τους ξεχωρίζω σε όλο το μυθιστόρημα.

Αντιλαμβάνεσαι ότι μου πήρε δύο μήνες να το τελειώσω, με το ζόρι, κι αυτό γιατί λυπόμουν τα λεφτά μου. Εννοείται ότι η μόνη του χρησιμότητα τώρα που το διαβάσαμε είναι προσάναμμα για το τζάκι. Πάντως, ναι, έχει ωραίο εξώφυλλο.

Μπαρ Φλωμπέρ

«Μπαρ Φλωμπέρ» του Αλέξη Σταμάτη από τις εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ και Καστανιώτη.

Να πας να το αγοράσεις και να το διαβάσεις τώρα αμέσως, απνευστί. Είναι το ωραιότερο βιβλίο που διάβασα από τον καιρό του «Κώδικα Ντα Βίντσι» και των «Πεφωτισμένων» πίσω στο 2004. Κι όμως αυτό κυκλοφόρησε πολύ νωρίτερα, το 2000. Πώς και δεν το πήραμε χαμπάρι τόσα χρόνια; Τι περίμενα για να το ανακαλύψω; Ένας Θεός ξέρει. Το ρούφηξα μονορούφι τις τελευταίες τέσσερις μέρες (εγώ που κανονικά χρειάζομαι τουλάχιστον μήνα για να τελειώσω ένα βιβλίο) και χθες βράδυ που μου απέμεναν τρεις μόλις σελίδες για να επιβεβαιώσω το τέλος, αρνούμουν να τις διαβάσω γιατί δεν ήθελα να πιστέψω ότι αυτό το ωραιότατο μυθιστόρημα που ξεχειλίζει από μυστήρια και δράση έφτανε στο τέλος του.

Μην κάτσεις να ασχοληθείς με διάφορες κριτικές ή και περιγραφές που μπορεί να βρεις στο διαδίκτυο γιατί δεν θα ενθουσιαστείς. Άκου εμένα, που σπάνια βρίσκω κάτι να διαβάσω και να μ’ αρέσει: Το «Μπαρ Φλωμπέρ» δεν είναι ένα απλό βιβλίο, είναι μια «εξαιρετικά πνευματική άσκηση» όπως λέει και ο ήρωας κάπου μέσα στις σελίδες του. Μια δαιδαλώδης διαδρομή που ξεκινά στην Αθήνα, περνά από Βαρκελώνη, Φλωρεντία, Βερολίνο και κορυφώνεται στην Αρκαδία. Μια διαδρομή γεμάτη γρίφους και κώδικες προς αναζήτηση ενός μυστηριώδους άντρα. Επειδή τυγχάνει να έχω επισκεφτεί όλες τις πιο πάνω πόλεις, και ξέρω πάνω κάτω την ιστορία τους, η ανάγνωση έγινε ακόμα πιο ευχάριστη. Τα έβλεπα όλα τρισδιάστατα να εκτυλίσσονται μπροστά μου.

Τρώγομαι ολόκληρος να σου αποκαλύψω τα μυστικά και τα μυστήριά του, κάτι που έχω να νιώσω από τότε που έβλεπα επεισόδια του Lost και ήθελα να τα αναλύσω με τους φίλους μου, αλλά όχι. Δεν θα σε ξενερώσω. Θα σε αφήσω να το απολαύσεις μόνος σου, γιατί περί απόλαυσης πρόκειται.

Ευχαριστώ θερμά την Μπρέντα μου, που μου το σύστησε, και η οποία επέμενε να το διαβάσω. Απορώ πως και δεν έγινε ταινία ένα βιβλίο που ήδη μεταφράστηκε σε άλλες 7 γλώσσες…

Στο Ντιβάνι του Irvin Yalom

Όταν ξεκίνησα ψυχανάλυση πριν δύο χρόνια και άρχισα να γοητεύομαι από τη σχέση που ανέπτυξα με τη ψυχοθεραπεύτριά μου, ανέπτυξα ένα έντονο ενδιαφέρον ως προς την τεχνική της ψυχανάλυσης. Με ιντριγκάρανε τα όρια που μου έθετε, με προκαλούσε η αμφισβήτηση που έδειχνε στα λεγόμενά μου, με καύλωνε η ανοχή της απέναντί μου και με τούτα και μ’ εκείνα στο τσακ ήμουν να πάω να σπουδάσω ψυχολογία για να καταφέρω να αποκωδικοποιήσω την όλη στάση και συμπεριφορά της.

Αντ’ αυτού και προκειμένου να μην ξεπαραδιαστώ, η καλή μου Μπρέντα μου αγόρασε το «Ντιβάνι» του Irvin Yalom για να ξεστραβωθώ. Ο Yalom είναι ένας μάστορας του είδους, πρώτη φίρμα, καθηγητής ψυχιατρικής στις ΗΠΑ και απ’ ό, τι φαίνεται, τώρα στα γεράματα κάθεται και γράφει και μυθιστορήματα (έχει γράψει και το πιο γνωστό «όταν έκλαψε ο Νίτσε»). Στο ‘Ντιβάνι’ εντρυφά μέσω διαφόρων αυτόνομων –φαινομενικά - ιστοριών στις πολύπλευρες σχέσεις που αναπτύσσονται μεταξύ θεραπευτή και ασθενή και καθώς γυρίζουν οι σελίδες, αυτές καταφέρνουν και δένουν μεταξύ τους οδηγώντας στην ολοκλήρωση του παζλ.

Το ενδιαφέρον του βιβλίου έγκειται στο να αντιληφθείς και να κατανοήσεις τη μέθοδο της ψυχανάλυσης, τις παγίδες και τις κακοτοπιές που κρύβει και όχι τόσο στο να απολαύσεις μια ενδιαφέρουσα ιστορία. Προς το τέλος, όταν όλα πλέον μπαίνουν σε μια ροή, η μυθοπλασία παίρνει τα ηνία, αλλά και πάλι, δεν αντικαθίσταται ο αρχικός σκοπός του συγγραφέα που είναι να σε εισάγει σε απλές αρχές της ψυχολογίας. Με λίγα λόγια, αν δεν είσαι παθών ή άμεσα ενδιαφερόμενος ως προς τη συγκεκριμένη επιστήμη, δεν θα το απολαύσεις.

Πρόκειται για τεράστιο βιβλίο, 510 σελίδων. Μου πήρε τρεις μήνες να το τελειώσω και στη διάρκεια αυτού του διαστήματος το παράτησα πολλές φορές στο συρτάρι μου. Επίσης, τα γράμματα των σελίδων είναι μικρά και σε συνάρτηση με τον συχνά φλύαρο λόγο του συγγραφέα, υπήρξαν στιγμές που διάβαζα μηχανικά και γρήγορα, σαν να ήθελα να το ξεπετάξω. Ακόμα και όταν με απορροφούσε μέσω της πλοκής στις βαθύτερες έννοιές του, απαιτούνταν τεράστια συγκέντρωση για να καταπιώ και να χωνέψω τις ιδέες του. Όχι, δεν πρόκειται για βιβλίο παραλίας, με καμία δύναμη.

Πάντως, κάποια βασικά πράγματα τα κατανόησα και κάποια ερωτηματικά που είχα σχετικά με τη συμπεριφορά της δικιάς μου, απαντήθηκαν. Όμως, τώρα που η ψυχανάλυσή μου έφτασε στο τέλος της, εννοείται πως το βιβλίο αυτό θα μπει στη βιβλιοθήκη, δεν νομίζω να ξαναδιαβαστεί, για να μην σου πω θα ανταλλαχτεί με την πρώτη ευκαιρία.  

Σύντομα θα αρχίσω κάτι πιο λάιτ.

Ο άνθρωπος που έτρωγε πολλά

Ο άνθρωπος που έτρωγε πολλά

Συγγραφέας: Αύγουστος Κορτώ

Εκδόσεις: Καστανιώτη

Πώς είναι να πάσχει κανείς από γιγαντισμό; Πώς μπορεί να αντιμετωπίσει ένας έφηβος ή ένας πολύ νέος άντρας όχι μόνο το υπέρβαρο σώμα του, με τον όγκο του οποίου είναι υποχρεωμένος να ζει καθημερινά, αλλά και τις υπερτροφικές ορέξεις του για φαγητό, γλυκά, αλκοόλ, σεξ και βιβλία; Τι πρέπει να κάνει ένα τέτοιο παιδί με τον κόσμο του, που δεν χωράει πουθενά, αλλά ξεχειλίζει, μαζί με ολόκληρη την ύπαρξή του, από ζωή, ακόμα κι αν πέφτει κατά περιόδους σε παρατεταμένες κρίσεις κατάθλιψης;

Το καινούργιο βιβλίο του Αύγουστου Κορτώ, που έχει τον χαρακτηριστικό τίτλο «Ο άνθρωπος που έτρωγε πολλά», είναι ένα ταξίδι στις οδύνες και τα πάθη του γιγαντισμού χωρίς τον παραμικρό μελοδραματικό τόνο. Ο συγγραφέας επιστρέφει στην παιδική, την εφηβική και την πρώιμη νεανική του ηλικία, διακωμωδώντας ανηλεώς τον εαυτό του, τις περιπέτειες του οποίου επικαλείται προκειμένου να στείλει ένα αισιόδοξο μήνυμα για το πώς να υπομείνουμε το άτομο και την καθημερινότητά μας σε μια τόσο δύσκολη εποχή. Το βιβλίο του Κορτώ είναι κάτι σαν μυθιστορηματική αυτοβιογραφία σπασμένη σε πολλά αλληλοσυνδεόμενα κομμάτια. Και οι είκοσι ιστορίες που φιλοξενούνται στις σελίδες του εκβάλλουν στην ίδια περιοχή: στον τρόπο με τον οποίο ένας προβληματικός πιτσιρικάς θα περάσει στην ενηλικίωση, καταπολεμώντας μία προς μία τις δυσκολίες του.

Ποιος, ωστόσο, μπορεί να είναι αυτός ο τρόπος; Σκοπός του Κορτώ δεν είναι, ευτυχώς, να προσφέρει ένα εγχειρίδιο επιβίωσης με μαγικές συνταγές και γυαλιστερές ετικέτες ευτυχίας. Τίποτε δεν έρχεται να πέσει στα πόδια μας από τον ουρανό και ό,τι κερδίζουμε είναι αποτέλεσμα της θέλησής μας να παλέψουμε με τα εμπόδιά μας, πηγαίνοντας κόντρα σε μια πραγματικότητα που οφείλουμε να αποδείξουμε ότι δεν αποτελεί την αναπότρεπτη μοίρα μας.

Τι κάνει προς αυτή την κατεύθυνση ο αυτοβιογραφούμενος ήρωας του Κορτώ; Μα, τι άλλο από το να εξοικειωθεί με το σαρκοβόρο πνεύμα και το αδηφάγο κορμί του;

Το μυθιστορηματικό alter ego του Κορτώ θα συνειδητοποιήσει από πολύ νωρίς πως τη λαιμαργία του (ας μην ξεχνάμε την καταγωγή της: ένα από τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα, με δαίμονά της τον Βελζεβούλ) δεν πρέπει ούτε να τη φυλακίσει και να την πνίξει, ούτε, όμως, και να την αφήσει αχαλίνωτη και να την αποθεώσει. Αν δοκιμάσει το πρώτο, η λαιμαργία θα του επιτεθεί από την πίσω πόρτα και θα τον καταπλακώσει. Αν, πάλι, προσπαθήσει το δεύτερο, θα τη βρει μπροστά του και θα τον καταβροχθίσει. Το καλύτερο είναι να μην της κάνει καμία από τις δύο χάρες και να αποπειραθεί έναν αιφνιδιαστικό ελιγμό: να την περιγελάσει και να την απομυθοποιήσει.

Έτσι, ο μοναχικός και φοβισμένος νεαρός, που θα γίνει σιγά-σιγά απελευθερωμένος άντρας, θα τα αλλάξει όλα, χωρίς να σπεύσει εξ αυτού να υπονομεύσει και την προσωπικότητά του: θα ρίξει πολλά κιλά, αλλά δεν θα πάψει να επιδίδεται κατά καιρούς σε όργια βρώσης και πόσης, θα κυνηγήσει παντού τον έρωτα, αλλά δεν θα χάσει τα αισθήματά του, θα διαβάσει άπειρα βιβλία, αλλά δεν θα προσκυνήσει κανέναν εγκεφαλικό θεό, θα αφεθεί στα σκοτάδια της ψυχής του, αλλά δεν θα εγκατασταθεί ποτέ στη μαυρίλα.

Ο συγγραφέας θα περιστείλει παράλληλα τη διάθεσή του για διακωμώδηση όταν θα εγκαταλείψει το σαρκίο του για να μιλήσει για όσους τον περιέβαλαν (οι γονείς του) ή τον περιβάλλουν (ο ερωτικός του δεσμός) με αγάπη.

Εδώ θα λειτουργήσουν μόνο το αγαθό χιούμορ και η ανάγκη του να αποκαταστήσει τη μνήμη του ή να εξανθρωπίσει το παρόν του. Δεν είναι λίγα.

Το χρυσό άρμα

Δεν ξέρω γιατί αλλά πολλοί άνθρωποι «σνομπάρουν» τα παραμύθια. Τα υποτιμούν, θεωρούν ότι απευθύνονται μόνο σε παιδιά. Τα ταυτίζουν με το «ψεύτικο». Γενικά, τα αποφεύγουν.

Εγώ όμως θα επιμείνω να «υπερασπίζομαι» το αγαπημένο μου αυτό είδος λόγου και θα αναφερθώ σε ένα παραμύθι που πρόσφατα αγόρασα (κόστιζε μόνο 75 λεπτά!) και με εντυπωσίασε τόσο με τα κείμενά του όσο και με την εικονογράφησή του.

Πρόκειται για Το χρυσό άρμα, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Σύγχρονη εποχή» και περιλαμβάνει πέντε λαϊκά παραμύθια των Τατάρων.

1.Το χρυσό άρμα
2.Η διαθήκη
3.Το πέταλο
4.Ο καυχησιάρης μπέης
5.Ο τεμπέλης νέος

Μάλιστα, επηρεασμένη από τα παραπάνω κείμενα, έβαλα την γιαγιά μου και τον παππού μου να μου διηγηθούν όσα παραμύθια θυμόντουσαν (κάτι που πάντα ήθελα να κάνω, αλλά ποτέ δεν το προγραμμάτιζα). Τα απόλαυσα και την επόμενη φορά που θα τους επισκεφτώ θα έχω μαζί μου το κασετοφωνάκι μου, ώστε να τα ηχογραφήσω και να μη χαθούν. Εννοείται ότι έχω σκοπό να επισκεφτώ κι άλλους παππούδες (όσους απέμειναν, γιατί δυστυχώς ο φετινός βαρύς και δύσκολος φλωρινιώτικος χειμώνας βάλθηκε να αποτελειώσει τους περισσότερους… : ( )

Την επόμενη φορά που θα αγοράσετε βιβλία, αναζητήστε το Χρυσό άρμα. Δεν θα σας κοστίσει ακριβά, θα αποκομίσετε όμως σημαντικά αποστάγματα λαϊκής σοφίας…

(Και μην ξεχνάτε τους ηλικιωμένους και τις ιστορίες που έχουν να σας διηγηθούν… Είναι πέρα για πέρα αληθινό ότι αξίζουν περισσότερο κι από χρυσάφι… Ακούστε, καταγράψτε και διαδώστε …)