Ο Έμπορος των Καταραμένων Βιβλίων

 

Κάθισα και διάβασα τον «Έμπορο των καταραμένων βιβλίων» γιατί μου άρεσε ο τίτλος και το εξώφυλλο. Καλά να πάθω. Πρόκειται για μια αηδία που κατά τα άλλα πήρε και βραβείο, τρομάρα της, η οποία προσπαθεί να μοιάσει στα μυθιστορήματα του Dan Brown και ακολουθεί την πεπατημένη του ρίχνω λίγο μεσαίωνα, μία μυστική αδελφότητα, δέκα διεφθαρμένους αυλικούς, ένα βιβλίο με μαγικές ιδιότητες, πολλούς γρίφους, αμφιγράμματα, σημάδια και αστρικά σύμβολα, μόνο και μόνο για να μην σου λυθεί καμία απορία στο τέλος και για να γίνει μία αναγνώριση ενός πατέρα με τον άφαντο γιο του. Ούτε στη Χατζηβασιλείου τέτοια σκηνοθεσία για να μας κάτσει το best seller!

Πρόκειται για ένα τα μάλα προβλέψιμο στόρι, το οποίο αρχίζεις να υποψιάζεσαι από τις πρώτες 100 σελίδες ότι δεν θα καταλήξει πουθενά, με προβλέψιμη πλοκή, κουραστικές και επαναλαμβανόμενες περιγραφές τοπίων αντί για δράση και με πρωταγωνιστές που έχουν άθλια ονόματα όπως «Ιγνάθιο του Τολέθου», «Ουμπέρτο», «Βιλάλμ», «Ραϊνέριο της Φιντέντσα», «Ντόμινους», «Σύβιλλα» και «Ντόντικο». Μα, πού τα σκέφτηκε;! Με δυσκολία κατάφερνα να τους ξεχωρίζω σε όλο το μυθιστόρημα.

Αντιλαμβάνεσαι ότι μου πήρε δύο μήνες να το τελειώσω, με το ζόρι, κι αυτό γιατί λυπόμουν τα λεφτά μου. Εννοείται ότι η μόνη του χρησιμότητα τώρα που το διαβάσαμε είναι προσάναμμα για το τζάκι. Πάντως, ναι, έχει ωραίο εξώφυλλο.

Στο ακρογιάλι της ουτοπίας

        

               

               Τίτλος: Στο ακρογιάλι της ουτοπίας

               Συγγραφέας: Αλκυόνη Παπαδάκη

               Εκδόσεις: ΚΑΛΕΝΤΗΣ

Αντιγράφω από το οπισθόφυλλο:

‘Έχω γνωρίσει στη ζωή μου αρκετούς ανθρώπους, που έψαχναν απεγνωσμένα την ελευθερία της ψυχής τους. Πέρασαν βουνά, θάλασσες και ποτάμια, μοναχικοί καβαλάρηδες πάντα, εραστές μιας χίμαιρας που την είχαν βαφτίσει ελευθερία.

Αυτού τους είδους οι άνθρωποι μοιάζει να ψάχνουν τελικά για την παγίδα τους. Μοιάζει να ψάχνουν, κάπου να αιχμαλωτιστούν. Κάπου να χαρίσουν, κάπου να πετάξουν, την ελευθερία που ήδη κουβαλάνε μέσα τους, χωρίς οι ίδιοι να το ξέρουν.

Μερικοί , μπαίνουν σε ναρκοπέδια και χάνονται. Άλλοι βρίσκουν την μεγάλη παγίδα και παγιδεύονται. Ολότελα. Για πάντα.

Μόνο που δεν παραδέχονται ποτέ, πως εκεί που έφτασαν, είναι παγίδα. Της δίνουν απλώς μια άλλη ονομασία.

Χρέος, ας πούμε. Θυσία. Αποστολή.

Έτσι για να μπορούνε δηλαδή, άμα λάχει, να φοράνε το καπελάκι τους στραβά.’

‘-Ανοίγεις μια ζωή το λάκκο σου, με νύχια και με δόντια, κι ύστερα περιμένεις κάποιος να σε σπρώξει μέσα για να του φορτώσεις την ευθύνη. Ε! αυτός, δεν είμ’ εγώ! Όσο κι αν σε βολεύει. Άει πνίξου και παράτα μας….

Αυτά μου δήλωσε το κατοικίδιο τέρας! Κι έφυγε. Αυτά μου δήλωσε το γλυκό μου κοριτσάκι. Η Δόμνα μου. Κι έφυγε…’

Με αφορμή την φυγή της κόρης της η Χρύσα προσπαθεί να βρει την δικιά της ουτοπία, το δικό της όνειρο. Πως φτάνει ένας άνθρωπος εδώ που βρίσκεται; η Χρύσα πέρασε πολλά στη ζωή της και έτσι προσπάθησε να κρύψει τις δυστυχίες της κάτω από το παχύ χαλί και να δώσει στην κόρη της αυτά που η ίδια δεν είχε ποτέ.

‘Πίστευα, και πιστεύω, πως όταν η ψυχή δεν έχει χαρακιές  δε βρίσκει δρόμο να τρέξει μέσα της ο καημός του άλλου.’

Τώρα καθαρά για το βιβλίο πρέπει να πω πως στην αρχή το βρήκα λίγο αργό στο ρυθμό, αλλά στην πορεία ανεβάζει στροφές, εμβαθύνει στους χαρακτήρες και σε συνεπαίρνει. Εμένα το βιβλίο μου άφησε μια γλυκόπικρη γεύση. 

Γιατί η ουτοπία μας καθορίζεται από τις πληγές που φέρουμε στην ψυχή μας…