Άσε Το Διάβολο Ήσυχο

Το «Άσε τον Διάβολο Ήσυχο» είναι το τρίτο κατά σειρά αστυνομικό μυθιστόρημα του John Verdon. Αποτελεί συνέχεια των δύο προηγούμενων, για τα οποία έχω γράψει παλιότερα και με τα οποία έμεινα απόλυτα ευχαριστημένος έως και εκστασιασμένος. Δυστυχώς, δεν μπορώ να πω το ίδιο και για το τρίτο εγχείρημα. Χωρίς πολλά, πολλά πρόκειται για μια προσπάθεια τραβηγμένη απ’ τα μαλλιά προκειμένου να του βγει η ιστορία στα μέτρα και τα σταθμά των δύο προηγούμενων. Κρατά την ίδια δομή στο ξεδίπλωμα του μυστηρίου, είναι σαν να διαβάζεις τα δύο πρώτα με διαφορετικά γεγονότα. Θεμιτό ως ένα βαθμό, άνθρωπος είναι, δεν είναι Θεός, αλλά προβλέψιμο και βαρετό.

Το μόνο πράγμα που δεν είναι προβλέψιμο, είναι ο δολοφόνος στο τέλος. Πασχίζεις καθ’ όλη τη διάρκεια της ανάγνωσης να εντοπίσεις ποιος το έκανε, ποιος σκότωσε τους έξι κάτοχους των Μερσεντές, και όταν φτάνεις στη ρημαδό-600^η σελίδα λες: «Αυτός ήταν; Από πού κι ως πού;» Ουδεμία πειστική απάντηση δεν δίδεται από τον συγγραφέα. Γενικότερα, όταν η φαντασία του αναγνώστη ξεπερνά τη φαντασία του συγγραφέα, αντιλαμβάνεσαι σε πόσους εγκεφαλικούς οργασμούς φτάνεις. Καλός ο Verdon, δεν λέω, αλλά καλύτερα να είχε περιοριστεί μόνο στα πρώτα δύο του βιβλία.

Περιμένω να βγει το ‘Ινφέρνο’ του Νταν Μπράουν, στα Ελληνικά, τώρα. Για να δούμε τι ψάρια θα πιάσει κι αυτός. 

Η Ευτυχία του Πάκο

«Η ευτυχία του Πάκο» είναι άλλο ένα βιβλίο από τον Νίκο Καρβέλα.

Αναφέρεται στη ζωή του Πάκο, που είναι ένας ζητιάνος χωρίς πόδια, ο οποίος έχει στην αυλή του ένα μαγικό δέντρο το οποίο του πραγματοποιεί διάφορες επιθυμίες δεδομένου ότι ο Πάκο το ταΐζει με ανθρώπινα χέρια. Παρανοϊκό, έτσι; Απορώ κι εγώ πώς τα σκέφτεται. Το δέντρο τρέφεται με ανθρώπινη σάρκα και ως αντάλλαγμα χαρίζει στον Πάκο δυο πόδια, αστείρευτο ταλέντο μουσικής σύνθεσης, επιτυχία, χρήμα και τον έρωτα της ζωής του, μέχρι που μια μέρα το δέντρο βγάζει φτερά και πετάει στον ουρανό εγκαταλείποντας και επαναφέροντας τον καημένο τον Πάκο στην αρχική του κατάσταση.

Το βιβλίο ουσιαστικά είναι μια σύγχρονη παραβολή που πραγματεύεται την ματαιότητα των πάντων, την ανικανότητα του ανθρώπου να κατακτήσει την ευτυχία, περιγράφει την μαρτυρική και ψυχοφθόρα διαδικασία της δημιουργίας, ενώ επίσης θωπεύει και διάφορες άλλες υπαρξιακές έννοιες, που είναι διάχυτες και στον «τρίτο δρόμο», το προηγούμενο του βιβλίο για το οποίο έγραψα παλαιότερα.

Να σου πω την αλήθεια δεν είμαι σίγουρος αν έπιασα όλα τα νοήματα, γιατί όπως συμβαίνει και με τα τραγούδια του, ποτέ δεν μπορείς να πεις με βεβαιότητα αν αυτό που ακούς κατατάσσεται στα αριστουργήματα ή στις μπούρδες που συνθέτει κατά καιρούς για να σπάσει πλάκα.

Πρόκειται σίγουρα για μια ιστορία με διαστροφική πλοκή, που είναι να απορείς ποιος ανθρώπινος νους μπορεί να την σκαρφίστηκε. Έχει μέσα περιγραφές που ξεπερνούν την έννοια της λογοτεχνίας αλλά και περιγραφές που διερωτάσαι τι έπινε όταν τις έγραφε. Με λίγα λόγια, τυπικός, κλασικός Καρβέλας. Ο λόγος του είναι συνεχής. Δύσκολα βάζει τελεία και ώρες, ώρες σε κουράζει. Παρόλα αυτά παθιάζεται πολύ με αυτό που περιγράφει και αν έχεις δει μερικές συνεντεύξεις του στις οποίες αφήνεται και ξεδιπλώνει απρόσκοπτα τις σκέψεις του, είναι σαν να τον έχεις απέναντί σου να στα διηγείται όλα ενώπιος ενωπίω με τον γνωστό παιδικό του ενθουσιασμό.

Αν τον αγαπάς μέσα από τη μουσική του, δεν μπορείς παρά να τον απολαύσεις και σε αυτό του το πόνημα. Προσωπικά διαβάζοντάς τον ήταν σαν να μπήκα για λίγο στον λαβύρινθο της ψυχής του και σαν να επιβεβαίωσα αυτό που λένε για τις ιδιοφυίες: ότι δηλαδή δεν καταλαβαίνεις απόλυτα αυτό που θέλουν να σου πουν αλλά σε πείθουν για το ότι έγραψαν κάτι το εξαιρετικά σημαντικό. 

Κράτα Τα Μάτια Σου Κλειστά

Το «Κράτα Τα Μάτια Σου Κλειστά» δεν είναι μόνο το ποπ σουξεδάκι της Ήβης Αδάμου με τις Μέλισσες, είναι και το σίκουελ του «Σκέψου Έναν Αριθμό» του John Verdon, για το οποίο είχα γράψει ολόκληρο διθύραμβο την περασμένη φορά. Το ξεκοκάλισα κι αυτό απνευστί, παρόλη την πίεση που είχα με τα θέατρα τον τελευταίο μήνα, δεν κρατήθηκα λεπτό.

Πρόκειται για άλλο ένα μυστήριο, με μία νύφη που βρέθηκε αποκεφαλισμένη λίγο πριν τη δεξίωση του γάμου της. Δεν πρόκειται για Κύπρια νύφη, αυτές αξίζουν αποκεφαλισμό πολύ πριν τη δεξίωση. Αυτής της το έκοψαν λίγο πριν τα κοκτέιλ. Γενικά, καθ’ όλη την εξέλιξη του μύθου πέφτουν πολλά κεφάλια, της Σαλώμης γίνεται, και δημιουργούνται άπειρα μυστήρια, ξέρεις, από εκείνα για τα οποία μπορεί να μείνεις χωρίς κατούρημα ολόκληρο απόγευμα προκειμένου να τα εξιχνιάσεις παρέα με τον νέο Robert Langton wannabe, τον Ντέηβ Γκάρνεϊ.

Ασφαλέστατα πρόκειται για άλλο ένα εξαιρετικό μυθιστόρημα, δυστυχώς όμως όχι αντάξιο του πρώτου. Περί σήκουελ πρόκειται, το ‘παμε, και τα σήκουελ ουδέποτε ξεπέρασαν τα πρωτότυπα, όμως εδώ έχουμε ακριβώς την ίδια δομή, ακριβώς το ίδιο στιλ αφήγησης και είναι σαν να σου λεν δυο ανέκδοτα με το ίδιο ύφος, με τις ίδιες τεχνικές, πράγμα που πολλές φορές γίνεται προβλέψιμο και χάνει τη γοητεία του. Δεν μπορώ να πω ότι ο Verdon επαναλαμβάνει εαυτόν, αλλά σίγουρα δεν φαντάζομαι να κόπιασε τόσο, όσο για να γράψει το πρώτο. Έχει μια "φόρμα" και την εφαρμόζει και σ' αυτό το μυθιστόρημα, αυτούσια.

Όπως και να ‘χει, επειδή το «Σκέψου Έναν Αριθμό» το θεωρώ αριστούργημα, το «Κράτα Τα Μάτια Σου Κλειστά», όσο και να το θεωρώ υποδεέστερο, εξακολουθεί να παίζει στην Α’ κατηγορία των αστυνομικών μυθιστορημάτων της εποχής μας, έχοντας υπόψη και τη σαβούρα που μας πουλούν καθημερινά. Με λίγα λόγια, να το διαβάσεις κι αυτό.

Τώρα μπορώ να αποπειραθώ να τελειώσω το «Ένας Ξαφνικός Θάνατος» της Τζ. Κ. Ρόουλινγκ που το αναβάλλω από τα Χριστούγεννα, και θα το διαβάσω μόνο και μόνο για το γαμώτο, για τα €30 που ξόδεψα, αφού ως τώρα 30 σελίδες άντεξα να διαβάσω, κι εκείνες με το ζόρι. 

Σκέψου Έναν Αριθμό

Το «Σκέψου έναν Αριθμό» το αγόρασα πριν μια βδομάδα με μεγάλη επιφύλαξη, καθότι τα μοντέρνα μυθιστορήματα που ονειρεύονται να γίνουν Κώδικες Ντα Βίντσι τα έχουμε φάει με το κουτάλι και έχουν καταντήσει τα μάλα προβλέψιμα και βαρετά. Όταν η υπάλληλος του βιβλιοπωλείου μου συνέστησε να το διαβάσω, λοιπόν, επιφυλάχθηκα διπλά, αφού το να σου συστήσει μια γκόμενα αστυνομικό μυθιστόρημα είναι ύποπτο εις διπλούν. Το αγόρασα όμως γιατί είχα μεγάλη ανάγκη να εκτονώσω τα καταναλωτικά μου ένστικτα τη συγκεκριμένη στιγμή και επειδή σκέφτηκα ότι στην χειρότερη περίπτωση θα είχα κάτι για προσάναμμα στο τζάκι.

Απολογούμαι δημοσίως για όλα τα πιο πάνω. Το «Σκέψου Έναν Αριθμό» είναι το ωραιότερο βιβλίο που διάβασα τα τελευταία πέντε χρόνια. Μπορεί και το καλύτερο που διάβασα μια ζωή. Για χάρη του ξαγρύπνησα, παραμέλησα τη δουλειά μου, ακύρωσα συναντήσεις με φίλους και γνωστούς, τα πάντα, όλα προκειμένου να φτάσω στη λύση του μυστηρίου. Πρόκειται για ένα θρίλερ που σε κρατά σε εγρήγορση από την πρώτη στιγμή, σε βαθμό που αρχίζεις και κοιμάσαι με το αμπαζούρ ανοιχτό. Λάτρεψα τις ανατροπές του, τις αναλύσεις των εγκλημάτων που παρέπεμπαν σε αναγνώσεις υποθέσεων της Scotland Yard, τη λογική του, τα πάντα του. Είναι μελετημένο και συγκροτημένο μέχρι την τελευταία τελεία.

Ήταν η πρώτη φορά που βούρκωσα με το που τέλειωσα ένα βιβλίο και η πρώτη φορά που διάβασα πάνω από 200 σελίδες μέσα σε μια μέρα – συνήθως δεν αντέχω να συγκεντρωθώ σε πάνω από 50-60 σελίδες σε ένα 24ωρο.

Το συστήνω ανεπιφύλακτα. Δεν θα σου γράψω τίποτα για την υπόθεση γιατί αξίζει να το εξερευνήσεις όλο μόνος σου. Ελπίζω κι εύχομαι να το δούμε μια μέρα στον κινηματογράφο, αν και αμφιβάλλω αν θα μπορέσει να αποδοθεί στο πανί το δέος που σου εμπνέει με τη γραφή του ο συγγραφέας, John Verdon. Και εις ανώτερα!

Ο Έμπορος των Καταραμένων Βιβλίων

 

Κάθισα και διάβασα τον «Έμπορο των καταραμένων βιβλίων» γιατί μου άρεσε ο τίτλος και το εξώφυλλο. Καλά να πάθω. Πρόκειται για μια αηδία που κατά τα άλλα πήρε και βραβείο, τρομάρα της, η οποία προσπαθεί να μοιάσει στα μυθιστορήματα του Dan Brown και ακολουθεί την πεπατημένη του ρίχνω λίγο μεσαίωνα, μία μυστική αδελφότητα, δέκα διεφθαρμένους αυλικούς, ένα βιβλίο με μαγικές ιδιότητες, πολλούς γρίφους, αμφιγράμματα, σημάδια και αστρικά σύμβολα, μόνο και μόνο για να μην σου λυθεί καμία απορία στο τέλος και για να γίνει μία αναγνώριση ενός πατέρα με τον άφαντο γιο του. Ούτε στη Χατζηβασιλείου τέτοια σκηνοθεσία για να μας κάτσει το best seller!

Πρόκειται για ένα τα μάλα προβλέψιμο στόρι, το οποίο αρχίζεις να υποψιάζεσαι από τις πρώτες 100 σελίδες ότι δεν θα καταλήξει πουθενά, με προβλέψιμη πλοκή, κουραστικές και επαναλαμβανόμενες περιγραφές τοπίων αντί για δράση και με πρωταγωνιστές που έχουν άθλια ονόματα όπως «Ιγνάθιο του Τολέθου», «Ουμπέρτο», «Βιλάλμ», «Ραϊνέριο της Φιντέντσα», «Ντόμινους», «Σύβιλλα» και «Ντόντικο». Μα, πού τα σκέφτηκε;! Με δυσκολία κατάφερνα να τους ξεχωρίζω σε όλο το μυθιστόρημα.

Αντιλαμβάνεσαι ότι μου πήρε δύο μήνες να το τελειώσω, με το ζόρι, κι αυτό γιατί λυπόμουν τα λεφτά μου. Εννοείται ότι η μόνη του χρησιμότητα τώρα που το διαβάσαμε είναι προσάναμμα για το τζάκι. Πάντως, ναι, έχει ωραίο εξώφυλλο.

Μπαρ Φλωμπέρ

«Μπαρ Φλωμπέρ» του Αλέξη Σταμάτη από τις εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ και Καστανιώτη.

Να πας να το αγοράσεις και να το διαβάσεις τώρα αμέσως, απνευστί. Είναι το ωραιότερο βιβλίο που διάβασα από τον καιρό του «Κώδικα Ντα Βίντσι» και των «Πεφωτισμένων» πίσω στο 2004. Κι όμως αυτό κυκλοφόρησε πολύ νωρίτερα, το 2000. Πώς και δεν το πήραμε χαμπάρι τόσα χρόνια; Τι περίμενα για να το ανακαλύψω; Ένας Θεός ξέρει. Το ρούφηξα μονορούφι τις τελευταίες τέσσερις μέρες (εγώ που κανονικά χρειάζομαι τουλάχιστον μήνα για να τελειώσω ένα βιβλίο) και χθες βράδυ που μου απέμεναν τρεις μόλις σελίδες για να επιβεβαιώσω το τέλος, αρνούμουν να τις διαβάσω γιατί δεν ήθελα να πιστέψω ότι αυτό το ωραιότατο μυθιστόρημα που ξεχειλίζει από μυστήρια και δράση έφτανε στο τέλος του.

Μην κάτσεις να ασχοληθείς με διάφορες κριτικές ή και περιγραφές που μπορεί να βρεις στο διαδίκτυο γιατί δεν θα ενθουσιαστείς. Άκου εμένα, που σπάνια βρίσκω κάτι να διαβάσω και να μ’ αρέσει: Το «Μπαρ Φλωμπέρ» δεν είναι ένα απλό βιβλίο, είναι μια «εξαιρετικά πνευματική άσκηση» όπως λέει και ο ήρωας κάπου μέσα στις σελίδες του. Μια δαιδαλώδης διαδρομή που ξεκινά στην Αθήνα, περνά από Βαρκελώνη, Φλωρεντία, Βερολίνο και κορυφώνεται στην Αρκαδία. Μια διαδρομή γεμάτη γρίφους και κώδικες προς αναζήτηση ενός μυστηριώδους άντρα. Επειδή τυγχάνει να έχω επισκεφτεί όλες τις πιο πάνω πόλεις, και ξέρω πάνω κάτω την ιστορία τους, η ανάγνωση έγινε ακόμα πιο ευχάριστη. Τα έβλεπα όλα τρισδιάστατα να εκτυλίσσονται μπροστά μου.

Τρώγομαι ολόκληρος να σου αποκαλύψω τα μυστικά και τα μυστήριά του, κάτι που έχω να νιώσω από τότε που έβλεπα επεισόδια του Lost και ήθελα να τα αναλύσω με τους φίλους μου, αλλά όχι. Δεν θα σε ξενερώσω. Θα σε αφήσω να το απολαύσεις μόνος σου, γιατί περί απόλαυσης πρόκειται.

Ευχαριστώ θερμά την Μπρέντα μου, που μου το σύστησε, και η οποία επέμενε να το διαβάσω. Απορώ πως και δεν έγινε ταινία ένα βιβλίο που ήδη μεταφράστηκε σε άλλες 7 γλώσσες…

Μπουρδελολογίες

«Όπου δρόμος και καμπάνα, όπου σπίτι και πουτάνα!»

Όχι, δεν πρόκειται για ατάκα της Ντένης Μαρκορά από τους Δύο Ξένους, αλλά για λαϊκή ρήση που χρησιμοποιούνταν τη δεκαετία του ’50 στους δρόμους της Αθήνας. Τη διάβασα σε ένα ωραιότατο βιβλιαράκι, με τιτλο «Μπουρδελολογίες» του κ. Γιώργου Κουρμούση όπου μέσα σε 150 σελίδες αναπολεί και θυμάται ιστορίες και παραλειπόμενα από τα μπουρδέλα της εποχής.

Πρόκειται για ένα «εγχειρίδιο» που το διαβάζεις στην καθισιά σου, το πολύ μέσα σε ένα δίωρο, μαθαίνοντας όλο το backstage για τις πουτάνες και το πώς λειτουργούσαν οι επιχειρήσεις τους. Το βιβλίο, μεταξύ άλλων, περιέχει ιστορική αναδρομή των μπουρδέλων από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα, ενώ παρέχει ευχάριστες πληροφορίες για την οργάνωση και διαχείριση του «μαγαζιού», καθώς επίσης και γκόσσιπ αναφορικά με την τσατσά, το δωμάτιο της συνουσίας, τα σύνεργα της επιστήμονος και άλλα χαριτωμένα.

Στο τέλος, παραθέτει και μικρές, πραγματικές ιστορίες που έζησε ή άκουσε ο ίδιος ο συγγραφέας από τους φίλους του που τότε επισκέπτονταν κατά κόρον τα μπουρδέλα. Ιστορίες που σήμερα μπορεί να φαντάζουν πολύ αθώες, αλλά για την τότε εποχή αποτελούσαν σκάνδαλο. Να το διαβάσεις, να σπάσεις πλάκα. Θα μάθεις τι ήταν οι πεοκουλούρες, πως χρησιμοποιούνταν το κλύσμα, το περμαγκανάτ και άλλα, ενώ θα χαμογελάσεις και με τα σεξουαλικά νοσήματα της εποχής, τότε που το AIDS ήταν ανύπαρκτο, όπως τα σαπρόφυτα, τις μουνόψειρες κ.α. Θα μάθεις τόσα πολλά, που στο τέλος θα είσαι έτοιμος να ανοίξεις και το δικό σου μπουρδέλο!

Προσωπικά, πέραν του αστείου του πράγματος, δύο πράγματα σημείωσα και θυμάμαι. Πρώτον, το ότι η λέξη ‘πόρνη’ προέρχεται από την αρχαία λέξη ‘πέρνημι’ που σημαίνει πουλάω, και όχι όπως πολλοί νομίζουμε από το ‘παίρνομαι.’ Δεύτερον, βρήκα πολύ ενδιαφέρον το ότι οι φαντάροι της εποχής στην έξοδό τους έπαιρναν ειδική άδεια από τη μονάδα του για να μπορούν να κυκλοφορήσουν ανενόχλητοι στα μπουρδέλα και την οποίαν παρουσίαζαν στη στρατονομία σε περίπτωση ελέγχου. Το χαρτί αυτό έγραφε: «Άδεια εξόδου μετά δημοσίων θεαμάτων και οίκου ανοχής»!

Εν κατακλείδι, το όλο βιβλίο σου δίνει την αίσθηση πως περνάς ένα ευχάριστο απόγευμα με τον πουτανιάρη παππού σου, ο οποίος ενθυμάται και διηγείται τα ένδοξα χρόνια της νιότης του και μεταλαμπαδεύει όλο αυτό το έπος και στη νέα γενιά. Πρόκειται δηλαδή για ένα πολύτιμο σετ αναμνήσεων που κάθε άντρας πρέπει να το έχει στο προσκεφάλι του σαν ευαγγέλιο.

Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Οδυσσέας. Το βρίσκεις (και) στο «Μετροπόλιταν» της Λευκωσίας. 

Ο Τρίτος Δρόμος

Ο Τρίτος Δρόμος είναι το πρώτο μυθιστόρημα του αγαπημένου μου Νίκου Καρβέλα. Ναι, του Καρβέλα του γνωστού. Αυτού που έγραψε το ‘Δώδεκα’. Σε πληροφορώ ότι εκτός από τραγούδια, γράφει και ποιήματα και καμιά φορά, γράφει και βιβλία.

Το βιβλίο πραγματεύεται την αναζήτηση και κατάκτηση της ανθρώπινης ευτυχίας μέσω της ιστορίας του ταχυδρόμου Πωλ, ο οποίος σαν σύγχρονος Σίσυφος, αυτό-καταδικάζεται σε μια επαναλαμβανόμενη προσπάθεια να πετύχει το ακατόρθωτο, να κερδίσει την απόλυτη ευτυχία. Αυτή η διαδικασία αποδεικνύεται ατελέσφορη και ψυχοφθόρα, σε βαθμό που ο ήρωας στο τέλος τρελαίνεται και παραδίδεται στη ματαιότητα των πάντων.

Ο Τρίτος Δρόμος είναι ένα βιβλίο που πρέπει να διαβάσεις απνευστί – χωρίς διάλειμμα. Μια κι έξω που λέμε. Διότι δεν έχει να κάνει με κάποια εξελισσόμενη ιστορία, δεν έχει ιδιαίτερη πλοκή. Περισσότερο θυμίζει θρησκευτική παραβολή, παρά οτιδήποτε άλλο. Μια παραβολή χωρίς αμνούς και ερίφια όπως συνήθιζε να διηγείται ο Ιησούς, αλλά με παράξενες εικόνες απελπισμένων, δυστυχισμένων ανθρώπων που μόνο σε ψυχολογικά θρίλερ του ευρωπαϊκού κινηματογράφου συνηθίσαμε να βλέπουμε.

Αυτό που λάτρεψα είναι ότι τα πάντα παρουσιάζονται σε ένα πολύ σκοτεινό και μυστηριώδες πλαίσιο που προκαλεί δέος. Η γραφή του είναι γρήγορη, παραστατικότατη και ζωντανή σαν κατάθεση αυτόπτη μάρτυρα σε σκηνή από φόνο, ο οποίος ακόμα βρίσκεται σε κατάσταση σοκ. Νιώθεις σαν να βλέπεις ταυτόχρονα το “The Others” και το “The Sixth Sense”.

Κατά τα άλλα, το ότι η ευτυχία βρίσκεται στη στιγμή, ότι δεν κατορθώνεται βάσει σχεδίου και ότι αν επιτευχθεί δεν διαρκεί πάνω από ένα δευτερόλεπτο, δεν περιμέναμε τον Καρβέλα να μας το μάθει. Αλλά, επειδή ακριβώς στο σερβίρει με έναν τόσο πετυχημένο τρόπο, δεν μπορείς να αντισταθείς στην ανάγνωσή του βιβλίου του. Πόσο μάλλον αν αγαπάς τον Καρβέλα σαν άνθρωπο, αν αγαπάς τα τραγούδια του, το love story του με τη Βίσση και απολαμβάνεις τις αναζητήσεις του μέσα από τις δηλώσεις του σε διάφορες συνεντεύξεις.

Τότε θα εκτιμήσεις απόλυτα το βιβλίο αυτό, αφού κατ’ εμέ πρόκειται για ένα συνονθύλευμα όλων των υπαρξιακών αναζητήσεων, φόβων και εμμονών του σε 160 σελίδες. Όλα αυτά που προσπαθεί να πει με τα τελευταία του τραγούδια δηλαδή, (και τα οποία δεν είναι τόσο ραδιοφωνικά), μόνο που τώρα στα λέει υπό τη μορφή μιας σύντομης ιστορίας.

Να πω επίσης ότι βρήκα το εξώφυλλο εξαιρετικό. Και όχι, δεν το δανείζω.