Μπουρδελολογίες

«Όπου δρόμος και καμπάνα, όπου σπίτι και πουτάνα!»

Όχι, δεν πρόκειται για ατάκα της Ντένης Μαρκορά από τους Δύο Ξένους, αλλά για λαϊκή ρήση που χρησιμοποιούνταν τη δεκαετία του ’50 στους δρόμους της Αθήνας. Τη διάβασα σε ένα ωραιότατο βιβλιαράκι, με τιτλο «Μπουρδελολογίες» του κ. Γιώργου Κουρμούση όπου μέσα σε 150 σελίδες αναπολεί και θυμάται ιστορίες και παραλειπόμενα από τα μπουρδέλα της εποχής.

Πρόκειται για ένα «εγχειρίδιο» που το διαβάζεις στην καθισιά σου, το πολύ μέσα σε ένα δίωρο, μαθαίνοντας όλο το backstage για τις πουτάνες και το πώς λειτουργούσαν οι επιχειρήσεις τους. Το βιβλίο, μεταξύ άλλων, περιέχει ιστορική αναδρομή των μπουρδέλων από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα, ενώ παρέχει ευχάριστες πληροφορίες για την οργάνωση και διαχείριση του «μαγαζιού», καθώς επίσης και γκόσσιπ αναφορικά με την τσατσά, το δωμάτιο της συνουσίας, τα σύνεργα της επιστήμονος και άλλα χαριτωμένα.

Στο τέλος, παραθέτει και μικρές, πραγματικές ιστορίες που έζησε ή άκουσε ο ίδιος ο συγγραφέας από τους φίλους του που τότε επισκέπτονταν κατά κόρον τα μπουρδέλα. Ιστορίες που σήμερα μπορεί να φαντάζουν πολύ αθώες, αλλά για την τότε εποχή αποτελούσαν σκάνδαλο. Να το διαβάσεις, να σπάσεις πλάκα. Θα μάθεις τι ήταν οι πεοκουλούρες, πως χρησιμοποιούνταν το κλύσμα, το περμαγκανάτ και άλλα, ενώ θα χαμογελάσεις και με τα σεξουαλικά νοσήματα της εποχής, τότε που το AIDS ήταν ανύπαρκτο, όπως τα σαπρόφυτα, τις μουνόψειρες κ.α. Θα μάθεις τόσα πολλά, που στο τέλος θα είσαι έτοιμος να ανοίξεις και το δικό σου μπουρδέλο!

Προσωπικά, πέραν του αστείου του πράγματος, δύο πράγματα σημείωσα και θυμάμαι. Πρώτον, το ότι η λέξη ‘πόρνη’ προέρχεται από την αρχαία λέξη ‘πέρνημι’ που σημαίνει πουλάω, και όχι όπως πολλοί νομίζουμε από το ‘παίρνομαι.’ Δεύτερον, βρήκα πολύ ενδιαφέρον το ότι οι φαντάροι της εποχής στην έξοδό τους έπαιρναν ειδική άδεια από τη μονάδα του για να μπορούν να κυκλοφορήσουν ανενόχλητοι στα μπουρδέλα και την οποίαν παρουσίαζαν στη στρατονομία σε περίπτωση ελέγχου. Το χαρτί αυτό έγραφε: «Άδεια εξόδου μετά δημοσίων θεαμάτων και οίκου ανοχής»!

Εν κατακλείδι, το όλο βιβλίο σου δίνει την αίσθηση πως περνάς ένα ευχάριστο απόγευμα με τον πουτανιάρη παππού σου, ο οποίος ενθυμάται και διηγείται τα ένδοξα χρόνια της νιότης του και μεταλαμπαδεύει όλο αυτό το έπος και στη νέα γενιά. Πρόκειται δηλαδή για ένα πολύτιμο σετ αναμνήσεων που κάθε άντρας πρέπει να το έχει στο προσκεφάλι του σαν ευαγγέλιο.

Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Οδυσσέας. Το βρίσκεις (και) στο «Μετροπόλιταν» της Λευκωσίας. 

Βιβλίο, βιβλίο, βιβλίο…

«Τα βιβλία σαν τους φίλους, λίγα και καλά», λέει μια παροιμία. Κι άλλοι ενδεχομένως συμφωνούν, άλλοι διαφωνούν και άλλοι αδιαφορούν –ίσως να μην επιθυμούν καν βιβλία στα σπίτια τους, κάποιοι (ευτυχώς ελάχιστοι!) τα αποστρέφονται. Εγώ συμφωνώ με την παροιμία εν μέρει. Ναι, «καλά»(βέβαια το «καλά» το αντιλαμβάνεται ο καθένας με δικά του κριτήρια),με τίποτα λίγα…!!

Τι είναι όμως το βιβλίο;

«Μολονότι είναι δύσκολο να δώσουμε έναν ορισμό αποδεκτό για όλους, ωστόσο οι πάντες καταλαβαίνουν, μέσες-άκρες, τι εννοούμε όταν χρησιμοποιούμε τη λέξη βιβλίο.

Το βιβλίο αποτελείται από πολλά (περισσότερα από 16) χειρόγραφα ή τυπωμένα φύλλα, που είναι συρραμμένα ή συγκολλημένα στη μια τους πλευρά. Αυτά τα ενωμένα φύλλα τα προστατεύει συνήθως το διπλό εξώφυλλο με τη ράχη του, που είναι πιο παχύ, πιο στερεό και πιο ανθεκτικό από τα φύλλα.

Υπάρχουν τα μικρά βιβλία ή βιβλιαράκια ή βιβλία τσέπης, οι μεγάλοι τόμοι της εγκυκλοπαίδειας και τα συνηθισμένου μεγέθους βιβλία. Όταν το βιβλίο έχει λιγότερα από 16 φύλλα το λέμε πλακέτα.»
Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή:

Η ευρεσιτεχνία είναι μητέρα της ανάγκης

«Ο Ιωάννης Γουτεμβέργιος εφηύρε την τυπογραφική μηχανή, που ήταν μια από τις σημαντικότερες εφευρέσεις στην Ιστορία». Αυτό μαθαίναμε στο σχολείο, και είναι εν μέρει αληθινό ή τουλάχιστον βάσιμο.

Η Κίνα χρησιμοποιούσε την τυπογραφία πολύ πριν τον Γουτεμβέργιο. Η κινέζικη τυπογραφία χρονολογείται από τον 2ο αιώνα μ.Χ., όταν τα βουδιστικά κείμενα που ήταν σκαλισμένα σε μαρμάρινες κολόνες μεταφέρθηκαν σε μια άλλη κινέζικη εφεύρεση, το χαρτί.

‘Άλλο ένα είδος τυπογραφίας με κινητά στοιχεία είχε εφευρεθεί πολύ νωρίτερα από έναν άγνωστο τυπογράφο της Μινωικής Κρήτης.

Πάντως αν ο Γουτεμβέργιος δεν είχε επινοήσει τις βελτιώσεις στο κράμα και στο μελάνι, κάποιος άλλος «μαστροχαλαστής» με μέταλλα και λάδια θα το είχε κάνει. Συνεπώς χρεώστε στον Γουτεμβέργιο την καλύτερη εφεύρεση της χιλιετίας –αλλά κρατήστε και ορισμένες επιφυλάξεις.

Τα βασικά μέρη του Βιβλίου και η δομή τους

1.Εξώφυλλο
Στο εξώφυλλο, όπου εξαντλείται η εικαστική φαντασία του σχεδιαστή, περιλαμβάνονται συνήθως τα ακόλουθα στοιχεία: το όνομα του συγγραφέα, ο τίτλος του βιβλίου, ο εκδότης, ο τόπος και η ημερομηνία έκδοσης. Ακολουθεί ένα φύλλο –δύο κενές σελίδες- χωρίς εμφανή σελιδαρίθμηση.
2.Ψευδότιτλος
Παρατίθεται ο τίτλος ή μέρος του τίτλου του βιβλίου. Ακολουθεί μία σελίδα χωρίς εμφανή σελιδαρίθμηση.
3.Σελίδα τίτλου
Περιλαμβάνει υποχρεωτικά το όνομα του συγγραφέα, τον πλήρη και ακριβή τίτλο του βιβλίου, τον εκδότη, τον τόπο και την ημερομηνία έκδοσης.
4.Σελίδα «ταυτότητας»
Περιλαμβάνονται τα υπόλοιπα στοιχεία της έκδοσης, όπως ο φορέας που εκδίδει το βιβλίο, το ISBN, το copyright, η σειρά στην οποία πιθανόν να ανήκει το βιβλίο. Η σελίδα που ακολουθεί μπορεί να είναι κενή ή να περιλαμβάνει κάποια αφιέρωση.
5.Σελίδα περιεχομένων
6.Κολοφώνας
Λίγες ή πολλές πληροφορίες για την έκδοση: τίτλο, συγγραφέα, τόπο, χρόνο έκδοσης, αριθμό αντιτύπων, ποιότητα χαρτιού, τεχνικές λεπτομέρειες για την εκτύπωση και όποια άλλη πληροφορία κριθεί χρήσιμη από τον εκδότη.

Η βιβλιοδεσία

Σκοπό έχει την προστασία του βιβλίου έτσι ώστε να μη το φθείρει ο χρόνος, το περιβάλλον και, βέβαια, η χρήση του από τους αναγνώστες.
Το νόημα της σωστής βιβλιοδεσίας:
-Να είναι ανθεκτική (με καλά υλικά και ράφτη)
-Να είναι εξυπηρετική (να ανοίγει εύκολα)
-Να είναι καλαίσθητη (ομορφιά που δεν είναι επιδεικτική, παρά υπηρετεί την τυπογραφική μορφή και ταιριάζει με το περιεχόμενο του έργου).

Συμβουλές για την προστασία και τη συντήρηση των βιβλίων

Ο Δεκάλογος για; την προστασία του βιβλίου:
1.Πρέπει να φυλάσσονται σε χώρους με όσο το δυνατό χαμηλότερα επίπεδα υγρασίας και χωρίς μεγάλες μεταβολές θερμοκρασίας.
2.Δεν πρέπει να τσακίζουμε τις σελίδες τους, ώστε να σημαδεύουμε το σημείο όπου έχουμε προχωρήσει την ανάγνωση. Για το λόγο αυτό υπάρχουν οι σελιδοδείκτες.
3.Αποφεύγουμε την επαφή με νερό και με άλλα υγρά.
4.Τα τινάζουμε και τα ξεσκονίζουμε συχνά.
5.Δεν σκίζουμε σελίδες.
6.Υπογραμμίζουμε μόνο με μολύβι.
7.Προσέχουμε τα εξώφυλλα, ώστε να μην τσακίζουν και να μη φθείρονται κατά τη χρήση ή από την επαφή τους με άλλα βιβλία.
8.Αερίζουμε συχνά τους χώρους όπου τα φυλάσσουμε.
9.Δεν τοποθετούμε βαριά αντικείμενα πάνω στα βιβλία.
10.Δεν τα εκθέτουμε στον ήλιο.

ΠΗΓΗ: Βιβλιολογείον, Ένα Βιβλίο για το Βιβλίο, Εκδόσεις Τυπωθήτω, Αθήνα, 2001.


Δεν ξέρω αν το πρώτο μου ποστ είχε ενδιαφέρον για τους αναγνώστες του μπλοκ, ελπίζω πάντως να μην ήταν κουραστικό και –σίγουρα- να μην είναι το τελευταίο :)

Δικαιοσύνη, τι είναι το σωστό;

Δικαιοσύνη, τι είναι το σωστό; Του Michael J. Sandel Εκδόσεις Πόλις Ο Μάικλ Σαντέλ είναι από τους πιο δημοφιλείς καθηγητές στο Χάρβαρντ. Όπου πάει οι διαλέξεις του γίνονται πόλος έλξης από εκατοντάδες φοιτητές και όχι μόνο που θέλουν να ακούσουν τι έχει να πει σε θέματα πολιτικής φιλοσοφίας. Στην Ασία έγραψε ο Thomas Friedman στους New York Times, θεωρείται σαν ροκ σταρ. Το τελευταίο του βιβλίο, Δικαιοσύνη, τι είναι το σωστό έχει πουλήσει εκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίως. Κάτι που δεν συμβαίνει συχνά με τέτοιου είδους βιβλία.

Γιατί; Ας φανταστούμε έναν οδηγό φορτηγού που κατευθύνεται με ταχύτητα προς το μέρος πέντε πεζών, οι οποίοι νομοτελειακά θα χάσουν τη ζωή τους. Στη διασταύρωση έχει τη δυνατότητα να στρίψει σε έναν παράδρομο, στον οποίο όμως βρίσκεται ένας άλλος πεζός. Οι περισσότεροι, υιοθετώντας τη λογική του ωφελιμισμού, που αντιλαμβάνεται τη δικαιοσύνη ως εξασφάλιση του μέγιστου αγαθού για την πλειοψηφία, θα επέλεγαν τη λύση της παράκαμψης. Ας φανταστούμε τώρα ότι, στη γέφυρα που περνάει πάνω από τον αυτοκινητόδρομο, κάποιος στέκεται δίπλα σε έναν υπέρβαρο. Η πτώση του τελευταίου από τη γέφυρα θα μπορούσε να σταματήσει το φορτηγό. Οι περισσότεροι θα εξέφραζαν τις ηθικές τους ενστάσεις σε αυτό το σενάριο, που αντιβαίνει στην έννοια της δικαιοσύνης ως σεβασμού της ελευθερίας και των θεμελιωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Αν όμως, και στις δύο περιπτώσεις, μία ανθρώπινη ζωή θυσιάζεται για να σωθούν πέντε, γιατί η δεύτερη περίπτωση είναι «λάθος»;

 Κάπως έτσι προβληματίζει ο Μάικλ Σαντέλ τους φοιτητές του. Από τη μια τους διδάσκει και από την άλλη δεν τους αφήνει απλά να μελετούν για να πάρουν βαθμούς. Τους βομβαρδίζει με διλλήματα και τους αναγκάζει να πάρουν θέση.

Το βιβλίο του, Δικαιοσύνη, τι είναι το σωστό πραγματεύεται διάφορες θεωρίες πολιτικής φιλοσοφίας, πολιτικής επιστήμης και οικονομίας. Είναι γραμμένο επεξηγηματικά, με απλό και κατανοητό τρόπο. Διαβάζοντας το, ένιωθα ότι τον είχα απέναντί μου να μου μιλά. Βήμα βήμα σου δίνει να καταλάβεις για ποιο πράγμα αναφέρεται. Ακόμη και να μην έχεις ιδέα, στο τέλος θα έχεις κατανοήσει αρκετά πράματα.

Δεν είναι εύκολο βιβλίο με την έννοια ότι δεν διαβάζεται για ξεκούραση. Μαθαίνεις από αυτό. Σε αναγκάζει να δεις διάφορα γεγονότα, από νέες οπτικές γωνίες.

 Υπάρχουν σωστές και λάθος αποφάσεις; Πότε το ατομικό καλό είναι πάνω από το ομαδικό ή το αντίθετο; Πόσο σημαντικές είναι οι προσωπικές μας επιθυμίες και μέχρι που μπορούμε να φτάσουμε για να τις ικανοποιήσουμε; Ο Μάικλ Σαντέλ συζητά για όλα αυτά. Για την παγκοσμιοποίηση, τις μοντέρνες κοινωνίες και το πώς ζούμε. Ελάχιστα πράγματα στη ζωή μας είναι απλά και καθαρά. Οι επιλογές που κάνουμε καθημερινά είναι πολλές. Πολλές φορές ενεργούμε στα γρήγορα, χωρίς να ξέρουμε γιατί. Πάντα όμως υπάρχει ένα γιατί. Ο διάσημος καθηγητής μας βοηθά να το βρούμε.

Μαζί με το βιβλίο πάρτε και ένα μολύβι. Καλό θα είναι να υπογραμμίζετε αυτά που σας κινούν το ενδιαφέρον. Στο τέλος θα ανακαλύψετε ότι έχετε μαυρίσει μεγάλο μέρος του βιβλίου.

 Το βιβλίο δανείζεται, αλλά απαγορεύονται οι υπογραμμίσεις...