Σάββατο, 10 Μαρτίου 2012

Στο ακρογιάλι της ουτοπίας

        

               

               Τίτλος: Στο ακρογιάλι της ουτοπίας
               Συγγραφέας: Αλκυόνη Παπαδάκη
               Εκδόσεις: ΚΑΛΕΝΤΗΣ







Αντιγράφω από το οπισθόφυλλο:
‘Έχω γνωρίσει στη ζωή μου αρκετούς ανθρώπους, που έψαχναν απεγνωσμένα την ελευθερία της ψυχής τους. Πέρασαν βουνά, θάλασσες και ποτάμια, μοναχικοί καβαλάρηδες πάντα, εραστές μιας χίμαιρας που την είχαν βαφτίσει ελευθερία.
Αυτού τους είδους οι άνθρωποι μοιάζει να ψάχνουν τελικά για την παγίδα τους. Μοιάζει να ψάχνουν, κάπου να αιχμαλωτιστούν. Κάπου να χαρίσουν, κάπου να πετάξουν, την ελευθερία που ήδη κουβαλάνε μέσα τους, χωρίς οι ίδιοι να το ξέρουν.
Μερικοί , μπαίνουν σε ναρκοπέδια και χάνονται. Άλλοι βρίσκουν την μεγάλη παγίδα και παγιδεύονται. Ολότελα. Για πάντα.
Μόνο που δεν παραδέχονται ποτέ, πως εκεί που έφτασαν, είναι παγίδα. Της δίνουν απλώς μια άλλη ονομασία.
Χρέος, ας πούμε. Θυσία. Αποστολή.
Έτσι για να μπορούνε δηλαδή, άμα λάχει, να φοράνε το καπελάκι τους στραβά.’



‘-Ανοίγεις μια ζωή το λάκκο σου, με νύχια και με δόντια, κι ύστερα περιμένεις κάποιος να σε σπρώξει μέσα για να του φορτώσεις την ευθύνη. Ε! αυτός, δεν είμ’ εγώ! Όσο κι αν σε βολεύει. Άει πνίξου και παράτα μας….
Αυτά μου δήλωσε το κατοικίδιο τέρας! Κι έφυγε. Αυτά μου δήλωσε το γλυκό μου κοριτσάκι. Η Δόμνα μου. Κι έφυγε…’

Με αφορμή την φυγή της κόρης της η Χρύσα προσπαθεί να βρει την δικιά της ουτοπία, το δικό της όνειρο. Πως φτάνει ένας άνθρωπος εδώ που βρίσκεται; η Χρύσα πέρασε πολλά στη ζωή της και έτσι προσπάθησε να κρύψει τις δυστυχίες της κάτω από το παχύ χαλί και να δώσει στην κόρη της αυτά που η ίδια δεν είχε ποτέ.

‘Πίστευα, και πιστεύω, πως όταν η ψυχή δεν έχει χαρακιές  δε βρίσκει δρόμο να τρέξει μέσα της ο καημός του άλλου.’


Τώρα καθαρά για το βιβλίο πρέπει να πω πως στην αρχή το βρήκα λίγο αργό στο ρυθμό, αλλά στην πορεία ανεβάζει στροφές, εμβαθύνει στους χαρακτήρες και σε συνεπαίρνει. Εμένα το βιβλίο μου άφησε μια γλυκόπικρη γεύση. 

Γιατί η ουτοπία μας καθορίζεται από τις πληγές που φέρουμε στην ψυχή μας…

4 σχόλια:

  1. Φαίνεται ενδιαφέρον...

    Η Αλκυόνη Παπαδάκη είναι η αγαπημένη συγγραφέας της πεθεράς μου και έχει όλα τα βιβλία της. Εγώ είχα διαβάσει στο παρελθόν κάνα δυο δικά της, αλλά, παρόλο που το κεντρικό νόημά τους ήταν δυνατό, με απογοήτευσε η υπερβολική αισχρολογία. Ίσως έφταιγε που ήμουν σε μικρότερη ηλικία και ίσως δεν αξιολόγησα όπως θα έπρεπε αυτό το "κεντρικό νόημα". Πάντως το ότι είναι τόσο δημοφιλής και αγαπητή στο κοινό σίγουρα δεν είναι τυχαίο.

    Καλό βράδυ :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. δεν γνωρίζω τη συγγραφέα ιδιαίτερα, δεν έχω διαβάσει άλλα βιβλία της, αλλά σίγουρα είναι γνωστό όνομα ανάμεσα στις Ελληνίδες συγγραφείς.

      δεν μπορώ να πω ότι δεν είχε κάποια αισχρολογία, αλλά θεωρώ ότι ήταν στα πλαίσια του νοήματος που ήθελε να δώσει η συγγραφέας.

      και σίγουρα, κάθε φορά που ξαναδιαβάζουμε ένα βιβλίο κάτι αλλάζει τις περισσότερες φορές. αυτό δεν το λέω για να διαβάσεις το βιβλίο αλλά σαν γενικό σχόλιο...

      καλημέρα! :)

      Διαγραφή
  2. επέξεργαζομαι την τελευταία σου πρόταση για την ουτοπία... ενδιαφέρουσα άποψη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. βγήκε σαν επιστέγασμα της ανάγνωσης του βιβλίου...

      είμαι ανοιχτός στο διάλογο... :)

      Διαγραφή